«پراهلادهاي جاني»، مرتاض 76 ساله هندي كه در غاري در نزديكي معبد «Ambaji» زندگي ميكند، ميگويد: «من به غذا و آب احساس نياز نميكنم.»
آقاي «جاني» ادعا ميكند كه براي مدت 65 سال نه غذا خورده و نه از مايعات نوشيده است.
او هنگامي كه هفت سال بيشتر نداشت، خانه را ترك كرد تا به جستجوي معنويات بپردازد. او ادعا ميكند كه در سن 11 سالگي الههاي او را مورد بركت و رحمت قرارداده است و از آن زمان به بعد او از شهدي تغذيه ميكند كه از سوراخي در سقف دهانش ترشح شده و از آن تاريخ او هيچگونه دفعياتي نداشته است. او توضيح ميدهد: «من اكسيد حيات را از كام دهانم دريافت ميكنم و اين اكسيد مرا قادر ميسازد تا بدون غذا و آب زنده بمانم.»
او ميگويد كه هيچگاه تاكنون سلامت او دچار مشكل نشده است. او همچنين ادعا ميكند كه به مدت 45 سال با هيچ كس صحبت نميكرد.
در نوامبر سال 2003، سرانجام پس از يك سال تلاش براي راضي كردن آقاي «جاني»، او قبول كرد تا در يك سري تحقيقات علمي شركت كند.
يك گروه پزشكي متشكل از 21 متخصص، به سرپرستي دكتر «سادهير وي شاه» آقاي «جاني» را به مدت 10 روز به طور بيست و چهار ساعته تحت نظر و مطالعه قراردادند. او تمام اين مدت را در بيمارستان «استرلينگ» در احمدآباد سپري كرد.
آزمايشات اين گروه شامل تست قلب، اعصاب، دستگاه گوارش، كليهها و تقريباً تمامي مناطق ويژه و حساس ميشد.
درهر كدام از اين بخشها يك سري بررسيها و آزمايشات انجام ميشد و در صورت لزوم آزمايشات بيشتري نيز انجام ميگرفت.
پس از اتمام بررسيهاي ده روزه اين گروه برروي آقاي «جاني»، متخصصان با يك معماي حل نشده دست به گريبان بودند. آنها نتوانسته بودند چيزي خلاف ادعاهاي آقاي «جاني» پيدا كنند.
«جاني» بيست و چهار ساعت اول را در ICU سپري كرد. او 9 روز بعد را در يك اتاق از پيش تعيين شده شيشهاي ماند. اين اتاق مجهز به دوربين مداربسته بود تا او را به طور مدام تحت نظر داشته باشند. از طرفي اعضا گروه همواره به طور شيفتي در اتاق او حضور داشتند، تا مطمئن شوند كه او چيزي نميخورد و نميآشامد و از طرفي هيچگونه دفعياتي نيز ندارد.
آقاي «جاني» براي آسوده كردن خاطر اين تيم تحقيقاتي، در طول اين مدت حمام نيز نكرد. تنها مقدار اندكي آب به او داده ميشد، تا دهانش را با آن بشويد و هميشه نيز تمامي آن را برميگرداند، تا نشان دهد كه هيچ چيزي از آن را نخورده است.
آزمايش مافوق صوت از مثانه او كه دوبار در روز انجام ميگرفت، نشان ميداد كه ميزان ادرار او افزايش مييابد كه متعاقباً بدون دفع شدن كاهش مييافت.
در پايان 10 روز مشاهده و مطالعه، گروه پزشكان تأييد كردند كه آقاي «جاني» در طول اين مدت هيچ چيزي نخورده و نياشاميده است. (معمولاً انسان بيش از 4 روز بدون آب زنده نميماند.)
آنها همچنين اعلام كردند كه وضعيت سلامتي آقاي «جاني» به هيچ عنوان دچار افت نشده است. بلكه آزمايشات نشان دادند كه اعضاء و مكانيزمهاي بدن او همانند هر فرد معمولي و سالمي به خوبي عمل ميكنند و بدين ترتيب ادامه حيات آقاي «جاني» بدون خوردن و آشاميدن جزو اسرار باقي ماند.
برخي از نتايج به دست آمده از اين آزمايشات كه در گزارش اين گروه ذكر شده از اين قراراست:
1-تمامي بندهاي قرارداد به دقت اجرا شدند.
2-آقاي «جاني» به مدت ده روز دفع ادرار نداشته است.
3-او براي مدت ده روز هيچ چيزي را از راه دهان نخورده و نياشاميده است.
4-او علائم تشكيل ادرار را داشت ولي ظاهراً ادرار مجدداً از ديوارههاي مثانه جذب ميشد.
در هرحال اين كميته تحقيقاتي هيچگونه توضيح علمي براي اين موضوع پيدا نكرده است. ما بسيار متعجبيم كه چطور او مدت 10 روز را بدون خوردن، آشاميدن و دفع ادرار سپري كرده است و در عين حال تمامي آزمايشات حاكي از سلامت اعضاء بدن او بودهاند. با اين وجود ما ميتوانيم صحت گفتههاي او را در اين 10 روز تأييد كنيم، اما نميتوانيم نظري قطعي راجع به زنده بودن بدون آب، غذا و انجام دفعيات درطول سالها ارائه دهيم.
